Cumhurbaşkanı Erdoğan Tahran ziyareti sırasında gazetecilerin ‘belli bir mezhep üzerinden politika üretiyor, diye eleştirenler var. Siz ne düşünüyorsunuz?” sorusuna, “Türkiye mezhep eksenli bir ayrışmaya veya bir tavra gidiyor’ ifadesini kabullenmemiz kesinlikle mümkün değil. Bir defa bizim için belirleyici olan güç mezhep değildir. Bizim için belirleyici olan anlayış ya da inanç İslam’ın ta kendisidir. Birileri Şia olabilir, Sünni olabilir. Ancak inanç noktamızdaki geleceğimizi ne Sünnilik belirler ne de Şia! Bizim için esas olan İslam’dır. Biz olaya bugüne kadar böyle baktık. Yani sizin mezhepsel bir anlayışınız olabilir,  ama bunu karşı bir mezhebe dayatırsanız, o zaman siz ümmeti parçalamış olursunuz. Şu anda İslam dünyası parçalanma riskiyle karşı karşıya. Atılması gereken adım, bunu durdurmaktır. Buna gayret etmemiz lazım. Ama birileri daha fazla silah satabileceğimiz bir pazar oluşturalım mantığıyla hareket ediyorsa çözmek mümkün değil. Görünen o ki böyle bir pazar gayreti içerisinde olanlar da var. Bunun olmaması için inşallah bir gayret koyalım diyoruz” cevabı vermiştir.

Bu cevapta doğrular kadar  yanlışlar da var.  Mezhebi hafife almak din ile mezhep arasındaki ilişkiyi veya diyalektiği bilmemenin bir sonucudur.  Mezhep dinin basamağıdır. Merhum  Zahid el Kevseri ‘mezhepsizlik dinsizliğin köprüsüdür’ derken böyle bir şeyi kastetmiş olmalıdır.  Mezhebi aşarak dine ulaşmak mümkün değil. Elbette dinin yorumlarından bazıları belki de çokları yanlıştır ama bu yorum ihtiyacını, ötesinde zorunluluğunu ortadan kaldırmaz.  Dinin mezhep olarak en doğru veya en doğruya yakın bir yorumu vardır. Biz buna Ehl-i Sünnet diyoruz. Dolayısıyla bu anlayış pazarlık konusu olamaz.  Din yorumlamadan yani işlenmemiş ham haliyle kitlelere ulaştırılamaz.  ‘Mezhebi aşmak, dine ulaşmak’ kulağa hoş gelse de bu mugalatadan hali değildir hatta ibarettir. Dinin tanımı mezheptir bunu inkar mugalatadır. Açılım olabilir veya geniş zaviyeli, bakışlı ve meşrepli olunabilir. Ama bu gerçeği değiştirmez.  ‘Mezhep yok, din var’ söylemi mugalatadan ibarettir.  Dinin tarifi konusunda genel bir uyuşma olursa mesele kalmaz. Lakin din nedir sorusuna cevap aradığınızda mahiyeti ve tarifine girdiğinizde farklı yorumlarla karşılaşacaksınız, tali tanımlara ulaşacaksınız.

Le Monde Diplomatique Alain Gresh  bölgede mezhep kavgasını İran, ABD ve Suudi Arabistan’ın tetiklediği, körüklediği kanaatindedir.  2003 yılından itibaren ABD Irak’ta taifiyye/sekterizm ile şuubiye yani ırkçılığı kışkırtmış ve resmi sistem haline getirmiştir. Bu esaslar altında girilen seçimler ülkedeki sekterizm ve ırkçılık dalgasını güçlendirmiştir.  ABD bu uygulama için Irak’ı pilot bölge olarak seçmiştir. Arap Baharından sonra bunu genellemeye çalışmıştır. Bu hususta bölgedeki en büyük ortağı ve aracı İsrail ile birlikte İran’dır.  Her ikisi de hem sekter hem de şuubidir.  ‘Mezhep ve Etnik Hatlarda Yeni Sykes-Picot’ yazımızda bunun ufuklarını yazmıştık. Yanlışta temadi etmeyelim:  Çıkar yol Sünniler arasında birliği temin etmektedir. Salahaddin ve Salahaddinlerin yolu budur.  Zira İslam’ı anlamanın en doğru ve kestirme yolu, tarihin ve zamanın imbiğinden geçmiş olan Ehl-i Sünnet anlayışıdır. Bunu tanımadığımız için yolu uzattık,  zayiatı artırdık.  Gelin bu kan kaybına bir son verelim.  Yoksa İslam deyince başkalarının tarifini mi esas alacağız? Veya mezhebi atlamak isteyenler,  dini mezhep imamlarından daha mı iyi anlıyorlar?  Kavgayı önlemek istiyorsak sabitelerimize dört elle sarılmalı ve birlik üzerinden caydırıcı olmalıyız. Aşınmak zayi olmaktır.

Mustafa Özcan, Vahdet Gazetesi, 13.04.2015

Suriyeli muhaliflerden ve Buti’nin talebesi İmadüddin Reşid bey ile konuşuyorduk.  Şiiler ve Şiilik konusunda hem bilgili hem de müteyakkız bir zat olan İmadüddin bey Şia ile alakalı olarak ‘serapa siyasi bir mezhep’ tanımını kullandı. Dindarlığı siyasetten ibaret. Bundan dolayı da heyula gibi. Ele avuca sığmıyor.  Dini yönü de imamları sevmekten ve kabirlerine perestiş etmekten ibaret. Kabirleri yıkan ile tapınanlar madalyonun iki yüzünü temsil ediyorlar.  Kendilerini birbirlerinin zehri ve panzehiri olarak konumlandırıyorlar.

Halbuki haddi vasatı değil ifrat ve tefriti halini temsil ediyorlar. Kabirlere hürmetleri bile siyasetin dışında değil. Sözgelimi,bir kanalda Suriye meselesini konuşurken Tahran’dan katılan bir uzman Halep’e olan ilgilerini anlatmak için Hazreti Hüseyin’in (R.Anhu) başının Kerbela’dan getirilirken Halep üzerinden geçtiğini ve bu sırada bazı kan damlalarının Halep’e döküldüğünü ve bundan dolayı burası ile ilgili olduklarını söyledi. Böyle olduğunu farz etsek bile Hazreti Hüseyin’in kanının mülkiyeti hangi hakla veya kuralla İranlılara geçti! Bu misyonerlerin emperyalist taktiklerinden ibarettir. Bu Şii anlayışıyla  Hıristiyanların da Efes’i sahiplenmeleri mümkündür.   Belli ki kabir ziyareti üzerinden bir dini emperyalizm yürütüyorlar. Her şeyleri siyaset.

Bir ara eksikliklerini fark ederek Risale-i Nur neşreden Nesil Yayınlarıyla temasa geçmişler ve Risale-i Nurlarla ilgilenmişler. Meramlarını da şöyle anlatmışlar: Gençlerimizi dindar yetiştiremiyoruz bu hususta Risale-i Nuru başarılı görüyoruz ve yararlanmak istiyoruz. Haydar Baş duymasın ama Risale-i Nur mesleğinden yararlanmak istediklerini söylüyorlar. Boşuna zahmet etmesinler Risale-i Nur’dan hiç yararlanamazlar.Risale-i Nur azami ihlas üzerine kuruludur. Kendileri de azami hile.  Risale mesleği, ‘aldansam da aldatmam’ mesleğidir.En büyük hile hilesizliktir anlayışına dayanır. Bu zıt anlayışı terk etmedikçe hakiki dindar da olamazlar. Takiyye prensibi başta ihlasa aykırıdır. Meslekleri siyaset ve kandırmacadır.

Halep ile ilgilerini böyle anlatıyorlar ve meşrulaştırıyorlar. öyleyse Hazreti Peygamber ve yakınları Medine’de Cennetü’l Baki’de yatıyor. Onu niye sahiplenmiyorlar. Yine takiyye gereği adım adım gidiyorlar. Halep’i hazmettikten sonra imkan elverirse sıra Medine’ye de gelecek.Takiyye olunca utanma diye bir sorunları da kalmıyor.  Şia bir mezhep değil kine dayalı bir siyasettir. Sevginin ekşimiş halidir.Mecusilik kalıntısıdır. Neden mi? Hazreti Peygamberin arkadaşlarına olan nefretleri, hariçte sönen Mecusi ateşinin gönüllerde yanmaya devam etmesidir. Bundan dolayı Hazreti Ömer’in katili Ebu Lü’lü’ye Baba Şucaaittin payesi vermişler.

Musa Kazım’ın torunlarından Abdulkadir Bin Muhammed Ata Sufi Ebu Muhammed el Hüseyni’nin de ifadesiyle Hazreti Ali’nin yolunun eri olmayıp onun adına üretilmiş bir hiziptirler.Hizipçilik ise asabiyete dayalıdır. Hakkaniyet mesleğiyle yakından uzaktan alakası yoktur. Hizipçi olduklarından geniş zeminle ve ümmetle buluşamıyorlar.Hizipçilikleri veya klikçilikleri gereği dikotomi ve zıddiyet ürettiklerinden ümmetin çatısı altında birleşemezler.Kimyaları  sekterizm ve klikçilik yani bölücülük üzerine teessüs etmiştir.Ümmetle bütünleşmeleri eşyanın tabiatına aykırı olurdu.Şia ve İsna Ayeriyye’nın dışında hiçbir İslami mezhep paralel değildir.  Sözgelimi Mutezile gibi diğer mezheplerin hem ameli hem de itikadi boyutları yoktur.  Mutezili birisi pekala Hanefi olabilir ya da Zeydiler genellikle fıkıhta Hanefi anlayışı temsil eder.

Keza hiçbir mezhebin Kafi gibi paralel Buhari’si yoktur. Bu ancak On İki İmamcı Şiilere mahsustur.Onlar fikri değil siyasi Muteziledir. Mutezile asabiyet veya hizipçilik olmadığından inkiraz bulmuş ve tarihe karışmıştır.Şia ise bir hizip  suretine büründüğünden yeniden  harekete dönüşmesi kolay olmaktadır. Humeyni bunu sağlamıştır. Şah döneminde kültürel hale gelen Şiilik Humeyni’nin elinde yeniden yoğrularak; harekete ve ideolojiye bürünmüştür. Bunlar ana gövdeden ayrılan tali kolları temsil ediyorlar.Ümmetin gövdesini kemiren güve hükmündeki bu hareketleri günümüzde Hariciliğin yeniden ete kemiğe bürünmüş hali olan IŞİD ile İran temsil etmektedir. Madalyonun iki yüzünü temsil eden bu hareketler birbirlerinden misyon devşiriyorlar.

IŞİD Şia’nın mezalimini; Nuri Maliki ve Beşşar’ın yaptıklarını afişe ederek kendisine siyasi sermaye yaparken tersinden de İran ekolü IŞİD’i kendilerine malzeme yapmaktadırlar. İran IŞİD’e karşı terörün panzehiri olarak durumdan vazife çıkartırken; Batılılar da kendisini kutsuyorlar.  Kısaca İran’ın temsil ettiği tarihin derinliklerinden ve kininden beslenen mezhebi doku, hizipçilikten ibarettir. Mezhep sureti giymiş Pers hizipçiliğidir.

Kuzey Afrika ülkelerinde bir zamanlar yaygın olan Hizb-i Fransa gibi. Hizbullah gibi partizanlar veya milis veya halk orduları aracılığıyla İran, bölgede baştan sona operasyon yapıyor.Humeyni,Seyyid Kutup’tan aparma ‘Muhammedi İslam’a karşı Amerikan İslam’ı’ söylemiyle karşımıza çıkmıştı.  Neyi kastettiğini bilmiyoruz ama basın yoluyla atışsalar da terör dedikleri şeye karşı ABD-İran’ın derin ortaklığına şahit oluyoruz. İran’ın Batı ve İsrail’e yönelik düşmanlığı sözel ve onun ötesinde taktik düzeyi geçmezken İslam dünyasına yönelik düşmanlığı sınır tanımıyor ve fiiliyatın da ispatladığı gibi stratejik. Damardan.

Mustafa Özcan, Vahdet Gazetesi

Şark mesellerinde ‘kırk katır mı kırk satır mı?’ diye bir ifade vardır. Ölümlerden ölüm beğenmek anlamındadır. Tam biz de ölümlerin dört yolunda ve dört kavşağındayız. Alttan, üstten ve her yerden bela ve felaketler yağıyor. Rehinelerimizi IŞİD’den kurtardığımıza sevinirken irademizi ABD’ye kaptırıyoruz veya rehin veriyoruz. IŞİD ne diye konsolosluk çalışanlarımızı rehin aldı? Salaklığından olmalı. Ne diye koalisyonun çatılması arifesinde bıraktı? Zamanlama da ilginç doğrusu! Kimin eseriyse? İki halde de irademizi ipotek altına aldılar. IŞİD rehinesi olmaktan kurtulurken Amerikan rehinesi durumuna düşüyoruz. En azından bu sürece doğru yuvarlanıyoruz. Ortada akıl almaz bir durum var.Şeytan oltası olan IŞİD bizi sonuç itibarıyla şeytanın kucağına itti.

Hadislerde ‘habailü şeytan’ diye bir tabir vardır. Şeytanın hileleri, tuzakları ve araçları. IŞİD bölge için bir şeytan tuzağı olmuştur. Baş şeytan ABD, tali şeytanları da ayartarak, yanına alarak bölgeye yeniden salınmıştır. Tali şeytanlar kümesinden bölge şeytanlarını da iki eksen veya mihver temsil ediyor. Haydar İbadi, Beşşar Esat ve Ali Hamaney ve tekmili birden yaverleri. Diğer tarafta ise ılımlı Arap bloğu olarak tabir edilen BAE, Suudi Arabistan ve Mısır var. Robert Fısk’ın yerinde tespitiyle fiiliyatta iki blokta Amerikan şemsiyesi altında buluştu, ortak haline geldi. Büyük şeytan rollerine ayar vermiştir. İradelerini başkalarına ipotek edenlerin hali ve meali budur. Şimdi bizi de şeytanların yedeğindeki koalisyona ortak etmek istiyorlar. Kademe görevleri yapmadığımız için de fazla bir seçeneğimiz kalmadı. Şartların kötüler koalisyonu lehine olgunlaşmasına seyirci kaldık. Aktifimiz hiç olmadı. Bu nedenle de fazla bir seçeneğimiz kalmadı.

•

ABD, Esat’ın zaman kazanması için çalışmıştır. Biz ise zaman kaybettik ve ABD’nin planlarını görmezlikten geldik. İrade ortaya koymak yerine beyhude onu ikna etmeye çabaladık. Şimdi koalisyona katılma karşılığında pansuman tedavilerden medet umuyoruz. ABD sözünde duracak olursa ve bize ek kazık atmayacak olursa! Rogers Planı malum. Edilgen ve zayıf taraf olarak biz sözlerine inanarak Yunanistan’ın NATO’nun güney kanadına dönmesine izin verdik ama onlar sözlerinde durmadılar. Geride sadece bize teselli veya hatıra armağanı babından hararetli bir aferin kaldı. Türkiye kademe görevlerini yapmadığından dolayı kademe kademe Amerikan tuzağına düştü. Türkiye kimseye kulak asmadan ödevlerini yapacaktı. Lakin Ekmeleddin İhsanoğlu’nu tanımayan bir yapı dostunu ve düşmanını nasıl ayırt edecekti ki? Ve ona göre davranabilecekti? Sorun burada.

Demirel gibi yumuşak davranarak, zamanı savarak, atlatarak ve zamanın her şeyin ilacı olduğunu varsayarak zamanın tuzağına düşmekten kurtulamazsınız. Hür Suriye Ordusu ABD’ye güvenerek kendisini imha etmiştir! Yapısını gevşettikçe gevşetmiştir. Sonunda da kendi planlarına uygun olarak yüzüstü bırakmıştır. Onlara fantastik muhalefet diyen Obama değil midir? Şimdi ise onlardan Esat’ı bekleyen ve kollayan bir Sahve rejimi (korucular sistemi) türetmeye çalışıyor! Her şeye katlanan buna da katlanır! Hür Suriye Ordusuna elek, baraj uygulayanlar ve silah vermeyenler IŞİD’e gelen silahları engelleyebildiler mi? Bu nasıl oldu?

Keza Suriye muhalefetine Boşnaklar gibi silah ambargosu uygulayanlar Rusya ve İran gibi ülkelerin sürekli olarak Suriye rejiminin silah stoklarını yenilediğini, yeni sevkıyat yaptığını görmediler mi? Muhalefeti Cenevre görüşmelerine katılmaya zorlayanlar Esat’ın karakterini, uzlaşmaz yapısını bilmiyorlar mıydı? Bütün bunlar bile bile yapılan hilelerdi. Suriye devrimi bir köşeye çekilmek isteniyordu. Söndürülmek. Türkiye’de sıfır elde var sıfırla bölgede uyanmış yeni düşmanlıklarla karşı karşıya kalacaktı. Ya da süngüsünü indirip PKK ile bile ortak olacaktı. Bedelsiz zafer, boyun bükmeyen de ihmal, kolaycılık yoktur.

•

ABD’nin yapısı ve karakteri belli. Lakin Türkiye’de bazı Nurcular maalesef ki Bediüzzaman’ın değerlendirmelerinden yola çıkarak Batı’yı (kimi zaman AB, kimi zaman ABD, kimi zaman ikisi de) sırdaş ve külfetsiz dost kabul ediyorlar. Bu da fikri bünyede kırılmalara neden oluyor. Belki Soğuk Savaş döneminde bir mazeretleri vardı. Ama şimdi hiç yok. Erdoğan’ın yerden yere vurduğu BM yapısı Obama tarafından övülmüştür. Obama kalleşçe bir ifadeyle BM’nin yapısını şöyle savunmuştur: Büyükler arasında savaş çıkmasını engelliyor. Demek ki onların derdi vurun abalıya ve küçükleri sürekli ezmek, ellerindeki lokmayı almak.

Rusya güneye Ukrayna’ya sarkarken; Batı camiası Putin saldırısını lafla geçiştiriyor. Buna mukabil, Obama da IŞİD bahanesi üzerinden Ortadoğu’ya daldı. Bölge ülkeleri ve Müslümanlar da karada ABD’nin bilvekale savaşçıları haline geldiler. 1991 yılından da beter bir durum. Coni sağ salim kalırken ölen de, öldürün de Müslümanlar arasından çıkacak. BM Genel Kurul toplantılarında Lavrov ile Kerry’nin IŞİD’i görüşmesinin başka bir anlamı var mı? Al gülüm ver gülüm. Bizim payımıza düşen ise kırk katır mı, kırk satır mı? Suriye olayları patlak vermesinden sonra Türkiye’nin bağımsız bir vizyonu ve onun ötesinde iradesi olsaydı bugün önümüzde bambaşka bir tablo belirecekti. Heyhat!

Bugün ümmet gibi Türkiye de içte ve dışta kuşatılmış durumda. Kime yanmalıyız? Kabahatin büyüğü bizde. Zamana oynayarak; IŞİD rehinesi olmaktan Amerikan rehinesi olmaya doğru yuvarlandık. Kendi düşen ağlamaz. Başkasının parasıyla, gücüyle gerdeğe girilmez. Vizyonu ve misyonu olanlar aldanmaz. Sisi’yi üreten sistemi hırpalamadıktan sonra Sisi ile uğraşsanız ne olur? Ağzınızı yormaktan başka!

Mustafa Özcan, Yeni Akit, 28.9.2014

İlk günden itibaren Suriye’de olan bitenin Suriye rejiminin değil Suudi Arabistan, Bender Bin Sultan ile Lübnan’da Cemal Cerrah gibilerin eseri olduğunu ileri sürüyordu. Bunlar suni rüzgarlar estirmiş Suriye rejimi de can havliyle bunları bastırmaya gayret ediyordu! Hüsnü Mahli gibiler de karınca kararınca bu söndürme hamlesine iştirak ediyorlardı! Rejimin arkasını sağlama almaya gayret ediyorlardı.

Kimsenin şüphesi olmasın Hüsnü Mahli gibilerinin de bu katliamda tuzu biberi var. İleride savaş suçları mahkemesi kurulursa bunların da orada tezvirat ve psikolojik savaştan dolayı hesap vermeleri gerekecek. Bu adamlar rejimin halkının üzerine attığı silahların bile hesabını Türkiye’ye yıkmaya çabalamışlardı. 10 Ağustos seçim günü Beyoğlu’nda dolaşırken ezberci sosyalistler Erdoğan’ın Ortadoğu’da dökülen kanlardan dolayı hesap vermesini istiyorlardı. Bu yüzsüz adamlar hesap sorulmazsa hesap sorarlar. Bu adamlar faraza bu propagandalarını Şam’da Esat rejimine karşı yapsalardı ağızlarında pimi çekilmiş bomba bulurlardı. Adama bombayı canlı canlı yuttururlardı.

•

Esat rejiminin çakallarından ve kendini uyanık sanan aptallarından Velid Rıdvan ile Ali Şahin beraberliğinde Sudan’da tanışmıştık. Adam Suriye ile ilgilenen kişi ve grupları tarassut ediyordu. Suriye’deki halk ihtilalinin patlak vermesinden dolayı birkaç sefer beni aradı. Bunlardan birisinde Müslüman Kardeşlerin isyan patlattığını söyledi. Bir yıl kadar önce ikincisinde de Esat karşıtı muhalefetin kalmadığını kuzeyi tamamen IŞİD’in ve benzerlerinin kontrolüne geçtiğini söyledi. Yine kibarlığımdan kendisine ilk söylediğini hatırlatmamıştım. Fakat adamın yüzsüzlüğü ve hayasızlığı sabrımı taşırdı. Zaten bu adamların tek sermayesi karşı tarafın iyiliği. Bu iyiliği istismar ederek bugüne kadar hayatlarını sürdürdüler. Adam demek istiyordu ki, artık aklı başında muhalefet kalmadı; iyisi mi gelin Esat’la barışın köprüleri yeniden kurun. Çağrısının anlamı şu: Suriye rejiminin bekasına ve yararlılığına iman edelim. Taksiratımızdan dolayı da Deccal’e tövbe edelim. Kerim Balcı ve Kadri Gürsel gibilerin savunduğu gibi. Azınlık, zorba ve katliamcı rejime biat tazeleyelim, Rejimin böyle suret-i haktan görünen Sünni cenahtan gelme pazarlamacıları da çok. Rejimin hesabı basitti. Aynen Cezayir’de GIA üzerinden yapıldığı gibi akıllı ve mutedil İslamcıları tasfiye ederek, IŞİD gibilerle baş başa kalmak. Sonrasında da kaybettiği meşruiyeti tazelemek ve Batı’nın desteğini yeniden almak. Rejim bundan dolayı zaman kazanmak istemiş ve Batı da bu zamanı kendisine bol bol bahşetmiştir.

Muhalefeti bağlamışlar ve IŞİD’in önünü açmışlardı. Zira düşman ortaktır. İslam dünyasının çoğunluğu ve gerçek siyasi aktörü Sünniliktir! Hem Suriye rejiminin hem de ABD’nin baştan beri hesabı buydu. İsrail’in de İran’ın da öyle. Peki Türkiye’de laikler herkesin öldürüldüğünü görürler de Şii ve Nuseyri azınlığın Sünnileri öldürdüğünü niye tek satırla yazmazlar? Yoksa onların da ortak düşmanı Sünnilik midir? Benim üç yıllık yazılarımın izini takip ederek gerçeği bulacaksınız. Hüsnü Mahli’nin kuruntu ve karın ağrılarına bakmak isteyenlere sözüm yok. Körlere kılavuzluk yapamam.

•

IŞİD denilen hergele takımının üç işlevsel rolü var. Bütün radikal örgütler mitos bölünmeyi ve iç kargaşayı artırır. İşte IŞİD de kaos ortamı oluşturmuştur. Rejim bunun üzerinden giderek Batı ile köprüleri yeniden kurmaya çalışıyor. Algı operasyonunun gerisinde bu kaygı veya hesap var. IŞİD gibi örgütlerin birinci işlevsel rolü, İslami kesimler arasında tefrika ortamını artırmaksa ikincisi de rejimlerin kaybolan meşruiyetini konsolide etmektir. Üçüncüsü ise yabancı güçleri ve dış müdahalelere çekim alanı oluşturmaktır. PKK niçin başta korunmuş ve kollanmışsa IŞİD de öyle korunmuş ve kollanmıştır. Satanistler gibi gazeteci James Foley’in kelle kesme merasimi Batı’da nefret dalgası oluşturmuştur. Zaten merasim intikamdan ziyade buna hizmet etmiştir. Aynı Batı, İsrail’in bombalarla aynı anda yüzlerce kelle koparmasını yok farz etmektedir. Esat’ın bugüne kadar 190 bin kişiyi öldürmesini serinkanlılıkla seyretmiştir.

İçeriden sızdırılan, işkence ile öldürülmüş ve kanları donduran (11 bin civarında) fotoğraflara zırnık kıymet vermemiştir. Fakat birden Foley’in kanlı kurban merasimi üzerinden Batı’daki bütün algı değişmiştir. Bu algı operasyonu değil midir? Gerçekleri değil görmek istediklerini görüyorlar. Hepsi IŞİD’in ve şeytanın ortakları. Meselenin daha iyi anlaşılması için size Hürriyet’te yayınlanan ‘Londra aksanlı IŞİD celladı’ başlıklı haberden bir kesit aktarayım da Hanya ile Konya’yı görün “Foley, daha sonra 22 Kasım 2012’de Suriye’de kaçırıldı. Türkiye sınırına yakın İdlib’de Taftanaz köyü yakınlarında kaçırılan Foley için Şebbihalar tarafından kaçırılıp rejime teslim edildiği iddiaları gündeme gelmişti. Rejimin elinde olduğu düşünülürken, IŞİD’in elinde olduğunun ortaya çıktığı Foley’nin, IŞİD’le Esad güçleri arasında takas edildiği tahmin ediliyor…” 

Mesele daha iyi anlaşılıyor sanıyorum. Esat uygun zamanda infaz etmeleri için gazeteciyi IŞİD’e teslim ediyor. Böylece onların nefret dalgası oluşturacaklarını tahmin ediyor. Bamyan’daki Buda heykellerinin yıkılması meselesi gibi. IŞİD de Amerikalılar saldırıya geçtiğinde bu rehineyi satanist merasimlerine benzeyen bir merasimle kellesini uçuruyor. Sahte değilse bu görüntü üzerinden IŞİD bütün Batı’da menfur olurken, Esat rejimi laik kalenin kahramanı haline geliyor! 190 bin kişiyi öldürmüş gam değil! Nasıl olsa onlar Batılı değil. Ferguson Batı’nın neresine düşerse Esat’ın öldürdükleri de tam oraya düşer. Hama, Humus ve Halep de aynı şekilde Batı’nın periferisinde kalmaktadır. Laik veya azınlık tarafından Sünni öldürmek Batı’nın hesabına gelir.

Bir düşman azaltılmış olur. Şarktaki azınlıklar zaten Batı’nın doğal müttefikidirler. Neden Irak’ta iktidar, işgalden sonra İran’ın ortağı Şiilere altın tepsi içinde sunuldu ve neden baba Esat’a hanedanlık kurma izni verildi? Sır bu yapıların kimyasında. Bugün bizde ulusalcılar nasıl da hükümet karşısında Batı’nın neferi oldu ve söylemine teslim olmuş vaziyetteler. Batı adına hükümeti dövüyorlar. Dünya Suriye’de halka karşı bütün oldu. Ulusalcılar da. Bir de bunlar Suriye’de Esat karşısında komplo arıyorlardı. İzah sadedinde IŞİD’in ipine sarılıyorlar. Şeytanları bol olsun!

Mustafa Özcan – Yeni Akit – 26.8.2014