Bazı şeyhlerin, manevi sarhoşluk esnasında küfre övgü, bele zünnar bağlamaya teşvik ve buna benzer türden sarf ettikleri söz­ler zâhirî manasına yorulmaz. Bunların hepsinin bir yorumu ve açıklaması vardır. Nitekim sekr halinde bulunanların sözleri akla ilk gelen zâhirî manasında anlaşılmayıp yoruma tâbi tutulurlar. Çünkü onlar, sekr halinin kendilerini kaplaması nedeniyle bu sa­kıncalı şeyleri işleme konusunda mazurdur. Üstelik bu yolun bü­yüklerine göre, hakikat makamında küfür sözlerini söylemek, bu makamda İslâmî sözler söylemekten daha düşüktür.

Ama şurası hem evliya hem de şeriat âlimleri nezdinde bili­nen bir gerçektir ki, manevi sarhoşluğa kendini kaptırmayan kim­seler, bu kimseleri taklit etmeleri durumunda mazur değildir. Çünkü her şeyin olgunluğa erdiği kendine has bir mevsimi vardır. Bu mevsimin dışında o şey çıkarsa bozuk olur. Akıllı kimse bunu diğeriyle kıyasa kalkışmaz.

İmam-ı Rabbani – Mektubat-ı Rabbani,cild:1, 23.Mektub

(Semerkand Yay.)

Sekir halinin ağır basmasından ötürü; bazı meşayihin ibarelerinde küfrün medhi, Zünnar  bağlamaya teşvik ve benzeri sözler, zahiren sarfedilmiştir; ama tevil götürür. O zatların sırlarının kudsiyeti artsın. Zira sarhoşların sözleri tevellidir; zahiren söylenen sözlerdir. Bunun için onlar, sekr halinin ağır basmasından ötürü, bu gibi şeylerin irtikâbında mazur sayılırlar. Şu da bir gerçektir ki: Bu büyük zatlara göre, küfrün hakikati, İslâm’ın hakikatına nazaran pek noksan sayılır. Bunun için, sekir halinde olmayanlar, o halde olanları taklid etmekte mazur sayılmazlar; hem bu zatlar katında, hem de şeriat ehli zatlar katında.. Çünkü: Her şeyin bir mevsimi ve kendine has bir vakti vardır. O şeyin yararlı oluşu da, o mevsime göredir; diğer mevsimde iyi olmaz. Akıllı olan, birinci durumu, ikincisi ile kıyas etmez.

Mektubat-ı Rabbani, İmam Rabbani, 23.Mektup’tan