İmam Ahmed Hazretleri,bir gün Ahmed Bin Ebi’l Havari’ye rasladı ve ondan üstadı Ebi’l Süleyman’dan bir kıssa anlatmasını istedi.

Ebi’l Havarı Hazretleri söyleyeceklerinin pek acayip olduğunu belirterek:

“Önce sübhanallah deyiniz!” dedi.

Hanbel Hazretleri bunun üzerine uzunca bir “sübhanallah!” çekince şöyle nakletti:

“Üstadım Süleyman Dârânî şöyle buyururlardı: İnsan nefsleri, eğlenceyi ve günah işlemeyi bırakır ve bu halde devam ederlerse, melekût âleminde gezip dolaşırlar, bir öğreticiden fayda-lanmaksızın az bulunur hikmetlerle donanarak sahiplerine geri dönerler.”

İmam Hazretleri bu hakikati işitince, vecde gelip üç kere kalkıp oturarak:

“İslam diyarında bundan daha acayip bir şey işitmedim!” buyurdu ve bunu “Bildiğiyle amel edene Allah bilmediklerini öğretir.” hadisinin doğruladığını bildirdi.

Ahmet Mahir – Ataullah İskenderi (Hikem-i Ataiyye Şerhi)