Harf devriminin ardından kesin bir yasaklama, baskı ve hatta cezalandırma süreci gelmemiş olsaydı bu kadar tahripkâr sonuçlar doğurmayacak, belki tamir edilebilecekti. Ancak yasaklama o kadar katı bir şekilde uygulandı ki, nefes alacak bir delik bırakılmadı.

Bir başka deyişle olan sadece bir alfabe değişimi değil, bir alfabeyi tutundurabilmek için diğerini barbarca yok etme operasyonuydu. Ne yasaklama ama! Osmanlıca yazı ve belgelerin balyalarla satılmasına yol açan uygulamalar da arkasından sökün ediyordu.

İşte altında Reisicumhur Gazi Mustafa Kemal’in imzasının bulun­duğu 24/7/1930 tarihli Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi’ndeki belgede Arap harflerinin hiçbir şekilde kul­lanılmayacağı en kesin bir şekilde belirtiliyor.

Bu neyse de Başbakan ve Bakan­lar Kurulu üyelerinin de imzala­dıkları kararnamede Osmanlıca belgelerin, nedense ya yurt dışına satılması veya kesip satılmak sure­tiyle ortadan kaldırılması emredil­miş! (Ya kırk katır ya kırk satır!):

“Türk harflerinin kabulünden evvel Vekâlet nam ve hesabına bastırılarak satılmayıp kalmış olan kitap ve mecmua ve risalelerin tas­fiyesiyle bunlardan yüksek bir ilmî kıymeti olanların veya müracaat ki­tabı olabilecek mahiyette bulunanların umumî kütüphanelere tevzi ve diğerlerinin memleket haricine sevk veya keserek satılmak suretiyle ortadan kaldırılması…” ilginç olan husus, belgenin İnönü’nün 10 Haziran 1931 tarihli emriyle Bulgaristan’a balya balya vesika satışının durdurulduğuna dair bilgimizi derinleştirmiş olması.

Meğer Muallim Cevdet’in yalvar­malarıyla İsmet Paşa tarafından durdurulduğu söylenen belge satışı emrini yine bizzat Gazi ve İnönü vermemiş mi?

Hem emir ver, hem de rezalet çıktığında suret-i Haktan görün. Bunların yere göğe sığdırılamayan kahramanlıkları da bu kadar işte!

Derin Tarih’ten Alıntıdır.