Dava Anadolulu gençlerden, her biri «portö-ulvî aşıyı taşıyıcı ve bulaştıncı» bir aşk kadrosuna maya tutturabilmek­ti. Ceplerde kaybedilen ve asırlardır dışarıda aranılan güneşi bulup çıkaracak, yerine oturtacak, her şeyi ilk saffet ve asli- yet vâhidine irca’ edecek, hasis ferd kadrolarında eskitilmiş ve pörsütülmüş mânalarla hiç bir alâka kabûl etmiyecek, mutlak hakikat ölçüsiyle akim hakkını akla ve kalbin hakkı­nı kalbe verecek, tarih boyunca bütün hesaplaşmaları yerine getirecek bir gençlik… Vecdiyle, estetiğiyle, ahlâkiyle, ide­olojisiyle sımsıkı merkeze bağlı, solmayan renk ve geçme­yen ânın, ezel kadar eski olduğu için, ebed kadar yeni dâva­nın gençliği… Efendi Hazretlerinin, hani şu «Siz bana o Üm­meti gösterin de, ben de size onun hemen kurtulduğunu ha­ber vereyim» buyurduğu topluluğa çekirdek, ölümsüzlük ga­yesine destek gençlik…

Kaynak:

Necip Fazıl Kısakürek – O ve Ben