İki yıkıcı oryantalist proje var. Meseleyi kişileştirmeden, kimseyi kırmamaya özen göstererek bu iki hayatî sorunu kısaca mercek altına almak istiyorum. Dünkü yazıda bazı genel teorik gözlemlerde bulundum. Dil ve algılama sorunu ekseninde.

Bugünkü yazıda anlaşılır ve net ifadelerle bu konuya biraz daha açıklık getirmek istiyorum. Umarım, herkes anlamak istediği gibi anlamaz.

YÜZYILLIK İKİ TEHLİKELİ PROJE

Batılıların iki asır önce teorik temellerini attıkları oryantalist söylemin İslâm dünyası için geliştirdikleri iki tehlikeli proje var.

Birincisi, İslâm’ın protestanlaştırılması, sekülerleştirilmesi, böylelikle hayattan uzaklaştırılması projesi.

İkincisi de, İslâm dünyasının diriliğini, dinamizmini, canlılığını koruyan, her şeye rağmen İslâm’la irtibatını sürdürmesini sağlayan 500 yıllık mücahede ve mücadeleyle Selçukluların kurdukları, yine 500 yıllık mücadeleyle Osmanlıların korudukları, Ehl-İ Sünnet omurganın çökertilmesi projesi.

Bu iki projenin hedefi, Müslümanları birbirine düşürerek, bir daha ayağa kalkamayacakları kadar büyük bir darbe vurmak.

Bu iki projenin somut olarak hayat geçirilebilmesi için belirlenen hedef, hadislere ve Hz. Peygambere (sav) saldırmak. Bu saldırının, uzun vadede, en kalıcı ve yıkıcı sonuç verecek saldırı biçimi olduğunu düşünüyor Batılılar.

Soru şu burada:

Batılılar, neden Hz. Peygambere ve hadislere saldırıyorlar peki?

Düşünün!

Sıra Kur’ân’a gelecek! Bazı âyetler öne çıkarılacak ve sonuçta, ‘bu kitap saçma -hâşâ- bir kitap’ diyecekler!

Müslümanlar da bu durumu tevil edip duracaklar.

ÖRNEK, HIRİSTİYANLIĞIN TARİHİ

Muharref Hıristiyanlığı Aziz Pavlus kurdu. Peygamber olsa, insanlar din icat edemezdi oysa.

İlke şu burada: Tevhid’in koruyucu kalkanı, Nübüvvet hakikati.

Luther ‘İncil Hıristiyanlığı’ çağrısı yaptı. İncil’i çağın zihin kalıbına göre okudu. Her şeyi yıktı. Sahte bir din icat etti.

İslâm’ı bekleyen tehlike de bu!

‘Kur’ân İslâmı’ söylemi, geliyorum diyen en büyük felâketlerden biridir. İslâm’ı protestanlaştırma projesidir çünkü bu söylem.

KUR’ÂN TEMEL, SÜNNET SÜTUN

Din, kuru bilgi kaynağı değildir. Hayat kaynağıdır. ‘Yaşayan Kur’ân’ olarak tavsif edilen Hz.Peygamber olmazsa din kalmaz.

Elbette ki, Kur’ân, Temel’dir. Sünnet, o Temel üzerinde yükselen ve Temel’i ayakta tutan Sütun. Sütun çökerse, gökkubbe de, Temel de çöker.

ÖNCE ÇAĞDAŞ HURAFELERDEN ARINMAK!

İslâm’ı hurafelerle doldurdular, diyorlar. Luther de öyle demişti. Ama asıl hurafeyi o üretti: Sahte Din.

Dine Karşı Din icat edecekler! O yüzden ‘Uyuma!’ diyorum.

Şunu iyi bilelim: Kimseden çekmedi bu din, hurafe temizliyoruz, diyerek zihninin çağdaş hurafelerle iğdiş edildiğini göremeyen çapsızlardan çektiği kadar!

Hurafeleri temizleyeceğiz, diyorlar. Böyle diyenlere şu soruyu sormak zorundayız: İyi de, kimsin ‘sen’?

Hurafe ‘sen’sin: Ç/ağ’ın, insanın zihnini iğdiş eden seküler hurafelerinin kölesi!

VARIŞ NOKTASI NE, KALKIŞ NOKTASI NEREYE DÜŞER?

Kalkış Noktası ve Varış Noktası olmadan Kurân’a gidemeyiz. Çağın kavramlarını ve bağlamlarını Kur’ân’a giydiririz sadece.

Soru şu burada: Varış Noktası belli, Kur’ân ve Sünnet. İyi de Kalkış Noktası neresi?

Çağ’ın ağları ve bağları, bağlamları ve kavramları. Yani bizim çağrı’mızın kurmadığı, zihnimizi ve idrak biçimlerimizi allak bullak eden, bizi İslâmî duyuş ve düşünüş, varoluş ve yaşayış biçimlerinden uzaklaştıran ve devâsâ bir ağ’a dönüşen seküler çağ! Kalkış Noktası burası. Bu ağ!

ÜMMÎLEŞME’DEN ASLÂ!

O yüzden, bura’yı zihnen ve idrak açısından terketmeden, çağ’ın ağlarını ve bağlarını, kavramlarını ve bağlamlarını aşma çabası göstermeden yani Ümmîleşmeden Kur’ân’a gidemeyiz: Çağdaş hurafeleri Kur’ân’a giydirir, her şeyi tarumar ederiz!

O yüzden önce Zihinsel Hicret şart, diyorum.

Özetle 200 yıllık oryantalist proje şunu hedefliyor:

Hadisler tartışılsın! Ardından Peygamber’in konumu tartışılsın ve devredışı kalsın!

Sonuçta, Her kafa Kurân’ı yorumlasın, neredeyse kelle sayısı Kur’ân çıksın. Nifak çıksın ve insanlar dinden uzaklaşsın, kaçsın!

Sözün özü: Hadisleri, Hz. Peygamberi tartışmalı hâle getirip Kur’ân’ı kıt akıllarına göre yorumlayan Müslüman Lutherler icat edecekler!

Oysa, diğer dinler paçavraya çevrildi. Niçin? Peygamberi olmadığı için.

Tevhid, peygamber varsa, korunur. Yoksa, önüne gelen ‘tanrılığa’ soyunur.

Son söz: Hadisler, Kur’ân’ın önüne geçiyor, diyenler, kendilerini hadislerin de, Kur’ân’ın da önüne geçirdiklerini görebiliyorlar mı acaba?

Yusuf Kaplan – Yeni Şafak

İlk Yazısı İçin Tıklayınız.

İlk mealcilik hareketini İngilizlerin İslam ülkelerine enjekte ettiğini biliyoruz.

Batı oryantalizminin hedefi; “Hz. Muhammed’siz (s.a.v.) bir din ve hadissiz bir yaşam”dır. Hayattan Hz. Peygamber’i (s.a.v.) uzaklaştırmaya çabalamışlardır, Hz. Peygamber’i (s.a.v.) etkisizleştirip, bütün dinlerden derleme yeni bir din çıkarmak ve Hz.Musa, Hz. İsa veya Hz.Muhammed’den (s.a.v.) birine inanmak yeterlidir.
Dilediğini seç! Noktasına meseleyi getirmek istemişlerdir. “İbrahimi dinler” faaliyetinin nihai hedefi budur.

Hz. Peygamber’i (s.a.v.) tarihin tozlu sayfalarına hapsedip hayattan silmek.
Bunu yapabilmek için de sinsi bir şekilde Kuran-ı Kerim’i istismar etmişlerdir. “Kuran’daki İslam”, diyerek, “Kuran İslamı” diyerek sahih sünneti ve sahih hadisleri ortadan kaldırmaya çalışmışlardır. “Bütün hadisler uydurmadır” diyerek hadisleri ve sünneti hayattan silmeye çabalamışlardır.

Kuran İslamı veya Kuran’daki İslam her müminin tereddütsüz kabul edeceği bir kavramdır.

İmanı olan her mümin bu kavramın altına imzasını atar. Kuran’sız İslam olur mu?

Kim bunu söyleyebilir.

Kuran ebedi vahiydir.

Harfine dokunulmamış, şeytanlardan ve şeytanlaşmış beşerden korunmuş bir rahmettir. Yeryüzünde Kuran-ı Kerim’i tartışmış bir Müslüman var mı?
Ama bu kavramı asıl hedefinden çıkarıp sinsi bir ideolojinin basamağı yapmaya çabalayanlar, bu sözün arkasından şunu söylüyorlar: Kuranı Kerim ortada. Hadislere, Hz. Peygamber’in (s.a.v.) sözlerine, mesajlarına esasen Hz. Muhammed’in (s.a.v.) kendisine ne ihtiyaç var ki! Bize Kuran yeter.
Hz. Muhammed’e (s.a.v.) gerek yok. O’nsuz bir din düşünün!

Dert bu. Mesele bu.

Hedef bu. İşte bu nedenle bizler, Kuran’daki İslam kavramının doğru olduğunu, ama yanlış amaçla istismar edildiğini söylüyoruz.

Çünkü biliyoruz ki; Hz.Muhammed’siz (s.a.v.) bir Kuran iddiası, esasında Kuran’ı inkâr demektir.

Kuran-ı Kerim in tümünü inkâr demektir. Hem Kuran’a inanacaksın ve hem bize Kuran’ı ileten büyük Peygamber’i (s.a.v.) yok sayacaksın. Bu ne yaman bir çelişki bu nasıl bir akıl tutulması? Bu imanın İslam’da yeri olur mu?

Hz. Peygamber’siz (s.a.v.) bir İslam isteyenler onun içindir ki namazları üçe indirmiş, cuma namazı yerine cuma vakti Allah’ı tesbih etmek yeter demiş, ayetleri keyiflerine göre yorumlayıp fitneye düşmüş ve hatta düşürmüş bidat ve hurafe ehline dönüşmüşlerdir.

Kuran-ı Kerim’e karşı işlenebilecek en büyük tahrifat elbette budur.

Sahih hadisleri ortadan kaldırdığınızda, Kuran-ı Kerim’i hevesinize, zevkinize, keyfinize göre yorumlayabilirsiniz. Dini, din olmaktan çıkarırsınız.
Unutulmasın ki Kuran’ın ilk tefsiri, yorumcusu yine Hz. Muhammed’dir (s.a.v.).

Hadisler de Kuran’ın tefsiridir.

İslam dinini tahrif ve tahrib etmek isteyen ve Kuran-ı Kerim’i tartışma konusu yapmak isteyenlerin yol haritası; önce hadisleri, sonradan Hz.Peygamberi Müslümanların hayatından silmek şeklindedir. Bu çirkin ve ürkütücü yolun sonunda, Kuran-ı Kerim ayetlerinin çoğunu tarihsel olarak ilan edip Kuran’ı etkisizleştirmek hedefi vardır. Kısacası, oyunun ve tuzağın farkındayız.
Dilerim ki, İslam adına konuşmak sorumluluğu olanlar da bu tuzağın farkında olurlar ve gerek vaaz ve gerekse de hutbelerle halkımızı uyarırlar.

Nihat Hatipoğlu – Sabah (25.04.2014)