Kendisine soru soran, konuşan, düşünen insan. Daha çok kimim, neyim, nasıl bir varlığım sorusunu yönelten insan, şu soruyu kendisine sormuyor: “Ben neyi mükemmelleştirdim?

 İnanan ise, “Rabbi’min hoşnutluğu nedir?” diye sormuyor.

 Heyhat! Zavallı ben-i âdem, hiçbir şeyi mükemmelleştirmemişsin. Soruyu kendine sormaktan korkuyorsun. Her şey harabe, metruk ve viran… Yırtılmış bir rüyada yaşıyormuş gibi, insanlar. .. Şuuru bile ikiye bölünmüş: Şuuraltı, şuur…

 Şuuru anladık. Şuuraltıda neyin nesi? Bilememenin, ifade edememenin ifadesi, tembelliğin, uyuşukluğun, sembolü, şuu­raltı… Şuurun odası biteviye aydınlık ve uyanık değilse, düşünceyi, meseleleri bütünüyle kucaklayamaz…

Hepimiz kırık dökük cam parçalarının sesi, kırık birer gölge, sis ve dumanla kuşatılmış bir dünyada yaşıyoruz»

 İnsanlık hiçbir zaman mükemmelliğe erişemeyecek mi? insanlık inandığı daha doğrusu kendisini aldatmayı bıraktığı an, başlar mükemmel olmanın sancısını çekmeye…

 Cenab-ı Aşkın arzu etliği ben-i âdem olsak, kâinat sadece aşk yani mükemmellik kokar. Kıyıcılıkta, cehalette hepimiz ebedi a’malar gibiyiz,.. Onun için kıyıcılık, adaletsizlik, açlık, sefalet ve savaş var.

 Aşk ve mükemmellik uzun bir hece… Bu heceyi kim heceleyecek ?

Ruhsuzluk, renksizlik ve şahsiyetsizlik neyse, düşüncede yani sosyal ilimlerde objektiflik, o…

 Soğanın suyuyla yazılan yazılar gibidir, objektiflik. Diğer bir ifadeyle ruhsuz, şahsiyetsiz, celaletsiz, ateşsiz, manasız, fırıldak düşünceye objektif denilir.

 Budalaların, ayırtılmışların çelik-çomak parkının adıdır, objektiflik. Düşünce ve sanatta iğdişliğin diğer adı, objektifliktir. Hakikatin objektifliği olmaz, çiğ ve acıdır… Sahi usta Tarihçi Droysen değil miydi, “Historik” adlı ese­rinde: “Objektiflik sadece düşüncesizliktir (Objektiv İst nur das gedankenlose)diyen.

 ——————

 Bir milletin rüyasını, ufuklarını, cehalet ve bilgeliğini yani irfanın bütün dimensiyonlarını bilmek istiyorsanız, o dilin lügatlarına bakınız. Gerçek, saf aynalar, sırları dökülmemiş, gerçek müşahitler onlardır.

 Lügatler herşeyi önceden söylerler. Gerçeği bilen falcılar da onlardır. Bir milletin idrakinin ihtişam ve sefaletinin çıplak paramet­releridirler. Sarf ve nahiv milletlerin sıhhatini yani vücutlarındaki kemiklerin, bütün vuzuhlarının resonanslarını gösterirler… Kırık mı, çürük mü, erimiş mi bedendeki sütun vari kemikler…

Bazen bir cümle bir hareket, insan, kitaptaki bir kelimenin tebessümü, sesi onları uyandırır..

 Her yaratıcı zekâ, bir acının, çilenin, yeniliğinin çocuğudur. Zekânın ruhunun ateşten kaynağı, çoğu zaman bu yenilgiler, mağlubiyetler manzumesinin çırılçıplak hikâyesidir…

 Bir aşkın, bir metafiziğin akidleridir…

 Dehânın çığlığı… Çoğu zaman tutulmamış sözlerin, ihanetlerin, elinden alınmak istenilen rüyasının yani dünyasının, bu aldatmaların, oyunların kirli, sinsi, karanlık ve meşum akidlere cevabıdır, daha doğrusu zekâsının acımasız zaferidir: Dehânın çalığı. Bu sesler, bu çığlıklar insanlığın aydınlıklı, nurlu yollanma üstündeki, düşüncesinin zafer takılandır,..

 Düşüncenin dev sütunları, yollan bu çığlığın sonucunda do­ğar. .. Rüzgârın ıslığı misali hür ve çıplaktır, varlığıyla… Acının, çilenin bütünün bütünü değil, bu ifadeler ve yaratışı. Ebedi aşkın anlaşılmaz mağdurluğu, eşyayı aşmanın cehdi, aşkı…

 Zahiren ebedi mağdur ve mağlup görünen bu: muzaffer, selim, celil, tâhir ebedi zaferin zekâsıdır, onun zekâsının rüyası…

 Zekâ ancak bütün belirsizliklerden, karanlıklardan, buğu­lardan, kıyıcılıktan nefret edip, düşünmeye başlayıp, beynini biteviye kanatlandırıyoısa, o tevhidin, aşkın yani aydınlığın gerçek savaşçısıdır.

 Her mükemmel, yeni bilgileri kendinde barındıran ilim, bir önceki ilmin, mirasın bilgilerini alıp eksiğini bertaraf ederken, eski, tarihi daha doğrusu mirasımızın hazine bilgisinin binasına yeni bilgiler ekler ve sağlamlaştırır, bu atik bilginin temellerinin üstüne. Bir nevi ufka yeni pencereler açar.

 Cebir, aritmetiğin ispatını ortadan kaldırmış, 20. asrın başın­daki fizik ilmi, devrim-vari sesiyle kendinden önceki bilginin evine şiddetli deprem yaşatmıştır. Ancak en şiddetli tekmeyi Einstein atmıştır. İnsanlar gönlün, ufkun yani aşkın dilini kullanacak ka­dar mükemmel olsalar, acaba başka dile ihtiyaçları olur muydu? Sanmıyorum,,.

 Zincirin kopukluğu sadece bizim uyuşukluğumuzun, dumura uğratılmışlığımızın, gölgeleşen düşüncelerimizin eseri… Düşünce sarayımız harap, bizar, metruk ve çıplak…

 Bu ülke irfanının temelinin ve katlarının devamcısı olan nesiller, bu zincirin halkasına birşey eklemiyorlar… İrfanımızın zircirlerinin halkaları, bağları bizden koparılmış… Ne temeline sahibiz ne asırların bütün katlarına ne de bu irfan sarayının var­lığından haberimiz var.

 Ah ulvi inancımın amentüsü… Kelimelerimin, hecelerimin, rüyalarımın çıplak aynaları, ateşten raksıdır, ufuktaki rüyalarımın sesi,

 Ah inanç. . ! Kutlu sevgili, şiirin şiiri inanç. . . Sen olmasaydın ne hürriyet ne de medeniyet olurdu. Ruh… O zaman yokluk mağarasının tavanında biteviye asılı duran yarasanın estetiği olurdu…

 Kitap ve Galileo

 Kitap kemmiyetten çok keyfiyetin dünyasıdır. Hecelerin sessiz rakslarının dünyasının sonsuz şarkısıdır kitap… Sadece nazariyelerin sesi değil. Üstelik nâzari yani teorik fikirler tabiatın sesli üçgenidir. Unutmayalım geometri daha çok, çok sesli bir işaret, bir ayet olan tabiatın mücerret ifadesidir.

Tabiat kâh açık kâh kapalı bir kitap… Uçsuz bucaksız bir bilgi örgüsünün, manzumesinin, sır manzumesidir. Sırrını, sadece kendisini okuyana, dinleyene, dikkatlice nazar edene, soru sorana, düşünene açıyor. Budalaların kemmiyet dünyasından sırtını, var­lığının binbir hikmetini dönüyor, tabiat âlemi.

 Sahi, Maestro Galileo hangi kitaptan bahsediyor? Ona haksızlık etmeyelim.

 Kitabı okuyan, yazan daha doğru bir ifadeyle inşa eden ile tabiatı temaşa eyleyen, seyreleyen işaretlerin anlam hecelerini, manaya kalb eden, devşiren, tercüme eden, hikmetin nurlarını yazan ben-i âdem değil mi?

 Haddi zatında bakışlarını dünyaya, tabiatın ve insanın tabi­atına, kâinata çevirmeyen zekânın bu kitabına, eser denilebilir mi? Keyfiyet yani “nitelik” kemmiyet urganıyla boğulan, asılan bir dünyada yaşıyoruz, yani sayılar dünyasında.

 Düşünce hayatımıza ferman ve yön verenler, onlar…

 Bizde en çıplak en zalim hecesiz kelimelerden bazıları da “İrtica” ve “Laiklik”tir. Zulmün zincir şakırtısının hecesi, kanın damarlarda biteviye hem terleyişinin hem de donuşunun imzasıdır, bu hecesiz kelimeler.

 Bu hecesiz, murdar ve katil kelimeler müslüman Türk’ün canına, varlığına kast etmek için kurulmuş bir darağacıdır. Kan, iftira, kin, kanlı gözyaşları, ebedi sürgün ve zindandır, bu hecesiz kelimeler Türkiye’de.

 Batı’da “Hürriyet”, ‘ Adalet”, “Demokrasi”, ” ve “Faşizm ” vs gibi tarihleri ve semantikleri hecesiz kelimeleridir, bu kelimeler.,.

 Hatırlayalım Filozof M. Bergson’nun talebesi. olan Ch.Pierre Peguy:” Büyük kelimeler bizim anlamadığımız kelimelerdir ” demiyor muydu? Georges Duhamel daha çarpıcı: “Ki onların meydana çıkışı bizim mülâhazalarımızı veya düşüncelerimizi söndürür. ” diyor, önceleri ırkçı ve faşist bir Albay olan Colonel de la Rocque ise, günlüğünde yani “Petit Journal inde bize şöyle sesleniyor: “Kan ve irin yapışmış kelimelere dikkat ediniz!” diye bizi ikaz ediyordu, Bu sentez yani karışık ve garip bir yumağın sesi olan ve intihar eden, Simone Weil ise “Nouveaux Chaiers” adlı eserinde, o da çağma: “Kan ve gözyaşı ile içilen ” kelimelerden, mesela “Faşizmi karsı ikaz ediyor. Şimdi de sosyalizme samimi olarak inanan bir şaire yani bu İspanyol iç savaşında bulunan ve gerçekten büyük bir gönül olan, Romain Rolland’ın arkadaşı Jean Richard Bloch, Proudhon’dan sonra şöyle diyor:

 “Bizim politik zorluklarımız kelimelerin kudretinden ileri geli­yor. Bizim yolumuzu büyük cesetler kapatıyor. Bunlar ölü ke­limelerdir.”

 Konuşan bütün pislikleri, budalalıkları varlığında yaşayan bir şair…

 Son kez bir İngiliz romancısı otan Herbert George Weiis’i dinleyelim. Bu science-fiction (bilim-kurgu) edebiyatınının öncüsü The Time Machine yazarı ise şöyle ifade ediyor, manası tam bi­linmeyen ama insanları dalgalandıran, aldatan, hareketlendiren kelimeleri:

 “Bir konuşmacının kelimelerinin bir teki ki, bizi hareketlendiren ve bizi birşeyler yapmaya davet eden,onların o ki manaları bize kapalı kalır. Tıpkı doktorların,hakimlerin ve papazların pekala müşahede edişleri gibi.. ‘

 Şosyal hatalar, politik kararlar,insanlığın budalalığından, ap­tallığından çok anlamadığı dilin, kelimelerin etkisinden oluşuyor.Bu sesler, kendilerini bir kelime medeniyeti olarak addeden,bu medeniyetinin çocuklarının sesi bu sözler ve düşünülmesi gereken ifadeler… Sonuçta iki asırdan fazla zamandır, bu medeniyeti takip ediyoruz daha doğrusu kekeliyoruz…

 Biz ki, alfabemizi, lisanımızı, irfan yuvaları olan üniversiteleri­mizi kaybettik… Ne kendimizi ne de Batı’yı biliyoruz… Metruk bir harabe, düşünce dünyamız. Revaksız, eyvansız, kubbesiz, sütunsuz bir düşüncenin çocukları olduk.

 Hâlbuki hece düşüncedir. Düşüncenin görülmez dinlenme odasıdır. Düşüncenin ilk basamağıdır, hece… Soluk, menzil, murakabe ve ufuktaki hedefe yani ibda’ya gidilirken, yaratmanın duraldan, yaratmanın, mananın ruhta kaybolmaması için, beyanın, ifadenin kristalleşmesi, düşüncenin sindirilmesi, berrak aydınlıklı ifade edilmesi demek, hece…

 Dünyayı sarsan en büyük, en kanlı ihtilaller ve darbelerin yaşadığı Fransa’da birinci cumhuriyet hecesiz kelimelerden oluşmuş bir cumhuriyet, birinci ve diğerleri… Cedlerimiz onları körü körüne taklit etmiş… Jean Paulhan, Tkrbes şehrinin umuma açık bir parkının cümle, giriş kapısında bulunan bir tabeleda şu cümlelerin olduğunu söylüyor:

 Bu cümle gibidir, bizdeki durum… Yani düşüncenin, hukukun ve sosyal hayatımızın bütün varlık tabakalarındaki dimensiyonların rengi… Faşist ve diktatör örgülü, sesli, renkli bir yasaklar ağı içindeyiz…

Her terör bir hecesiz kelimedir. Lügatimiz daha doğrusu içtimai, sosyal ve fikir dünyamız hecesiz kelimelerin ağıyla örülmüş ve onların çocuklarıdır… Hecesiz kelimeler ülkemi 1908’den sonra doludizgin istila eder. Bu murdar, ufunet kokan ve karanla ruh halen bindiği atın eğerinde sağlam oturuyor, esir aldığı bu milleti hecesiz kelimeleriyle kırbaçlıyor, boğuyor, öldürüyor. Bu kanlı kelimelerin, bu terörist mefhumların en basit tanımı; onların dil ve mana düşmanı oluşlarıdır… Bunlar olmasaydı bu ülkede hecesiz kelimeler boy atmaz, ardından bir sürü kaz sürüleri koş­maz, sürüklenmezdi…

 Bizim son bir asırlık tarihimiz bu hecelerin sesinin tarihidir. Adorno’nun tarihin derinliğinden sesi geliyor. Bu faşizmi hınca­hınç teninde ve ruhunda yaşıyan genç filozof, Almanya’daki faşist rejim tarafında, yani “Filozofların Dili Üzerinde Tezler” adlı bir konuşmasında kelime için şunları söylüyordu:

 “Kelimeler asla onların arasında düşünülen, sırf işaretler değil­dir. Bilakis kelimeler tarihi çözüyor, onların gerçeklik karakte­rini oluşturuyor. Tarihin payı kelimede belirleniyor, daha doğ­rusu her kelimenin seçimi. Çünkü tarih ve hakikat kelimede buluşuyorlar.

 Konuşan bir vicdan, bir müşahit, hecesiz kelimelerle esir edilmiş bir medeniyetin çocuğu, sadece filozof değil… Kelimelere manalarının dışında bir de onların tedaisinin tedaisi olan tarihleri var… Dünya daha doğrusu medeniyetler kelimelerle inşa edilmiş kelimelerle yok edilmiş… Bir yandan nurdan, gönülden fışkıran kelimeler diğer – yandan insanlığı öldüren, zincirleyen, insan kanı emen Hecesiz kelimeler..

 Düşünde tarihinin en kanlı en hecesiz kelimesi darbelerdir.Novalis’in, Hürriyet kelimesi insanları ihtilalci yaptı sözüne karşılık J. paulhan’nın cevabı:

 Onlarahepsi Şüphesiz diğerlerine hürriyet hakkı tanımayan, hürriyet kelimesinin zıddının taraftarlarıydı.”derken hakikatin bir başka yüzüne dikkat çekmek istiyor, bu gerçek Edip.

 Her darbe hakikatte birer hecesiz kelimedir… Onu yapan generaller ise, bu hecesiz kelimelerin birer ecinli çocuklarıdırlar. Türk generalleri.

 Darbeciler, karanlığın ebedi sesleri, emir kiplerinin esirleri… Bunların neresi Türk? Şayet bunlar Türkse, Roma ‘daki Papa da Türk, yani müslüman…

 Şair Friedrich Schiller’i düşünmemek daha doğrusu onun Wallenstein adlı eserindeki şu mısrayı hatırlamamak mümkün mü?

 Bizde kelimeler şairin dediği gibi hür değildir. Kelimeler biteviye hecesiz…

 Ya da düşüncede, şahsiyette, fikirde kıyam edip, bu mülevves, murdar, kan kokan bu hecesiz kelimeleri kendi gökkubbemizden, toprağımızdan yani sosyal ve fikri hayatımızdan ebediyen tard edeceğiz ki, bu ülkede kendilerine “Sağcı”, “Solcu” ve “İslâma” diyen ve içlerinde bir sürü namuslu, şahsiyetli, düşünen ve celadet ruhlu insanlarıyla bir olup, diyaloğa geçip bu ülkede karanlığı yok etmek için yani bir daha bu topraklarda GÜNEŞ öğle vakti göç etmesin diye… Birleşmeleri lazım.

 Koca Yunus, kelimelerinin hiç birinde sevgiyi ve diyalogu tecrit etmemiş. Kendisini okuyana biteviye elini uzatmış…

 Bu ezelin, mutluluğun, nurun davetçisi… Târihin ufkun şa­hidi, fetihlerin ezeli şarkısı, müjdeliyicisi ezan-ı Muhammedi… Şensin cedlerimin rüyalarının elini tutup, coşturan, kanatlandıran, Bilâli Habeşî’nin davudî sesinin yankısı, heceleri… Bu ulvi çağrı, Alparslan’ın, Fatih’in, Yavuz Selim’in, Kânuni’nin ve Anadolu 1914’de işgal edilmek istenilirken, İslâm mücahidlerinin, Müslüman Türk cedlerimin büründükleri, seslendirdikleri oktan, yaydan, aşktan ses…

 Bu Elifin sırlarına sırılsıklam âşık, karakter abidesi cedlerimin ezeli aşkının sesi, çağrısı, Ezan-ı Muhammedi… Cedlerimizi hem ok, yay, mızraka kalb eden, hem de gerektiğinde gülün kokusuna, yaprağının yumuşaklığına, diriltici merhamete çeviren, bu ses…

 Tevhidin, sonsuzun kuğu sesi…

 Evet… En güzel, en derin anlamın, sonsuza davetin, ruhu­muzun varlığımızın hikmetinin sesi, ezan-ı Muhammedi…

 Varlık-yokluk mücadelemizin gerçek savaşçısı, kahramanı ve müşahidi. Bu hem kalemiyle hem de varlığıyla cepheden cepheye, ülkeden ülkelere koşan, savaşan, konuşan, vaaz veren, seslenen, coşan, coşturan, milli mücadeleye teşvik eden, bizi maddi ve manevi olarak toplayan bu eşsiz insan, şair Mehmed Akif ise, şu mısralarıyla Müslüman Türk çocuklarına şöyle seslenecek;

 Çan… Soğuk metalin sesi, gürültüsü, geveze medeniyetinin hıçkırığı…

 Ama bu soğukluğu, kötü tedaileri yok etmek daha doğrusu unutturmak isteyen Alman Şair Friedrich Şehitler, “Das Lied von der Glocke” (Çanın Şarkısı) adlı şiirini yazmış.

 Bu uzun şiir, şairin bütün maharetine rağmen, mezar ve cinayet kokan, soğuk ve ürpetici metalin sesi…

 Ekrem Tahir – Varlık ve Hece