Ateş, sudan söndüğündendir ki sudan kaçmaktadır.

Senin duygun, fikrin hep ateşten. Şeyhin duygusu ve fikri ise o güzel nur.

Onun nur suyu ateşe damladı mı ateşten cız ,cız sesi çıkmaya başlar.

O cızladıkça sen ona “ Öl, bit” de ki, bu nefis cehennemin sönsün.

Sönsün ki senin gül bahçeni yakmasın; senin adalet ve ihsanını
söndürmesin.

O söndükten sonra ne dikersen biter…

Lâleler , ak güller, marsamalar çıkar.

Yine doğru yoldan alabildiğine gidiyoruz. Hocam, dön geri, yolumuz nerede?

Şunu anlatıyorduk: Hasetçi adam, senin eşeğin topal, konak yeri de
adamakıllı uzak.

Yıl geçti, ekin vakti değil. Yüz karalığından, kötü işten başka da mahsul yok.

Ten ağacına kurt düştü. Onu söküp ateşe atmak lâzım.

Yolcu, kendine gel, kendine… vakit geçti, ömür güneşi kuyuya doğruldu.

Bu iki günceğizinde olsun, kuvvetin varken kocalığını Hak yoluna sarf et.

Elinde kalan şu kadarcık tohumu olsun ek de bu iki anlık müddetten
uzun bir ömür bitsin.

Bu aydın çırağ sönmeden kendine gel de hemen fitilini düzelt, yağını tazele.

Yarın yaparım deme. Nice yarınlar geçti.Ekin zamanı tamamıyla geçmesin ,
agâh ol!

Nasihatimi dinle: Ten , kuvvetli bir bağdır. Yeniyi istiyorsan, eskiden soyun!

Dudağını yum, altın dolu avucunu aç. Ten nekesliğini bırak, cömertliği ele al.

Cömertlik, şehvetleri, lezzetleri terk etmedir.

Şehvet yüzünden düşen kalkmamıştır.

Bu cömertlik, cennet selvisinin bir dalıdır.

Yazıklar olsun böyle bir dalı elinden bırakana.

Bu heva ve hevesi bırakma, sapasağlam bir iptir.Bu dal, canı göğe çeker.

Ey güzel yollu, cömertlik dalı seni yukarı çeke, çeke aslına eriştirdi mi,

Güzellik Yusuf’un, bu âlem kuyu gibidir. Bu ip de Allah emrine sabretmedir.

Ey Yusuf, ip sarktı, iki elinle yapış. İpten gafil olma, vakit geçiyor.

Allahya hamdolsun ki bu ipi sarkıttılar, fazıl ve rahmeti birbirine kattılar.

Bu ipe yapış da yeni bir can âlemi apaşikar, fakat görünmez bir âlem göresin.

Hz.Mevlana – Mesnevi Şerif,cilt:2