“Bir abid Allah Teala’ya elli sene ibadet etti. Allah Teala, ona:

“ben seni af ve mağfiret ettim” diye bildirdi. O da:

“Ya Rabbi, benim için neyi mağfiret ettin, çünkü ben günah işlemedim” dedi.

Bunun üzerine Allah Teala, onun boynundaki bir damara emretti, o da çarpmaya başladı. O abid uyuyamadı, namaz kılamadı, sonra damarın çarpması durdu, o da uyudu. Sonra ona bir melek geldi, boynundaki damarın çarpmasından duyduğu acıyı ona şikayet etti Melek de ona dedi ki:

“Rabbin buyuruyor ki, senin elli sene yaptığın ibadet bu damarın sakin olmasına denktir.”

İbn Kayyum Cezviyye, Sabredenler ve Şükredenler

Veheb demiştir ki:

“Bir abid Allah Teala’ya elli sene ibadet etti. Allah Teala, ona:

“ben seni af ve mağfiret ettim” diye bildirdi. O da:

“Ya Rabbi, benim için neyi mağfiret ettin, çünkü ben günah işlemedim” dedi.

Bunun üzerine Allah Teala, onun boynundaki bir damara emretti, o da çarpmaya başladı. O abid uyuyamadı, namaz kılamadı, sonra damarın çarpması durdu, o da uyudu. Sonra ona bir melek geldi, boynundaki damarın çarpmasından duyduğu acıyı ona şikayet etti Melek de ona dedi ki:

“Rabbin buyuruyor ki, senin elli sene yaptığın ibadet bu damarın sakin olmasına denktir.”

Kaynak:

İbn Kayyum Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler(İnsan yay.)

Allah Teala, kullarına bazı şeyleri emretmiş, bazı şeyleri de yasaklamıştır. Bir kimse, bunların ikisini de yaparsa, Allah’ın hem sevdiğini, hem de buğzettiğini yapmış olur.

Fakat Allah katında sevilenin yapılması buğuz edilenen terkedilmesinden daha üstün olunca Allah Teala, sevilenin yapılmasıyla, buğuz edilenin şerrini o kimseden defeder. Cenab-ı Hakk, kulunun işlediği cinayeti, yaptığı taatı sebebiyle, bağışladığı gibi birçok günahlarını da fazl-u keremiyle affeder.

Bunu bir misal ile açıklayalım:

Bir kimse, bir hükümdarın, öldürülmesini istediği bir düşmanını öldürse, bununla beraber hükümdarın yasak etmiş olduğu içkiyi de içse, hükümdar, sevdiğinin yapılmasının (düşmanın öldürülmesi) yanında içki içme suçunun küçük kalacağından o kimsenin bu suçunu ve diğer suçlarını bağışlar. Ama o kimse, hükümdarın hem sevdiğini, hem de buğuz ettiğini terketse, buğuz ettiğini terk etmesi hiçbir zaman sevdiğini yapması yerine geçmez.

Yine bir hükümdar, düşmanını öldürmesini kölesine emrettiği halde içkiyi de yasaklasa, köle gücü yettiği halde o düşmanı öldürmediği gibi, içkiyi de terketse, içkiyi terketmesine karşılık olarak emrini terketme suçunu bağışlamaz.

Allah Teala kullarının bu fıtrat üzere yaratmıştır. Efendiler köleleriyle, babalar çocuklarıyla, hükümdarlar ordularıyla, zevceler kocalarıyla böyledir. Yani bunlardan hem emredilenleri, hem de yasakları terkedenler, hem emredilenleri hem de yasakları yapanlar gibi değildir.

Kaynak:

İbn Kayyum Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler

İbn Kayyum Cezviyye buyuruyor;

Şayet bir kimse, bütün yasakları terk etse, emredilmiş iman, bu terkedilmeye yakın olmadıkça yani yasakları terkederken iman bulunmadıkça Allah kimseye yasakları terketmesinden dolayı sevab vermez.

Yine bir mü’min yasakları terkederken Allah için terk ettiğine niyet etmedikçe sevap kazanamaz.

Buna göre yasakların terkedilmesi taat ve kurbet olup sevap alınması emredilenlerin yapılmasına bağlıdır. Fakat emredilenlerin yapılmasının kurbet ve taat olması yasakların terkedilmesine bağlı değildir.

Şayet emredilenlerin kurbet ve taat olması yasakların terkedilmesine bağlı olsaydı, Allah Teala günah işleyenin taatını ebedi kabul etmezdi. Allah Teala günah işleyenin taatını kabul etmez demek batıl bir sözdür.

İbn Kayyum Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler

Allah Teala, iman etmeyenlerin, hak ve sabır ehlinden olmayanların hepsinin zarar ve ziyanda oldukla­rına hükmetmiştir. Nitekim Allah Teala, «Asra yemin ederim kî, insan kesin bir ziyandadır. Ancak ”iman edenlerle güzel amel ve hareketlerde bulunanlar, bir de birbirine hakkı tavsiye, sabrı tavsiye edenler böyle değildir.” buyurmuştur. Bundan do­layı İmam Şafii demiştir ki, «Eğer insanlar bu süre ile amel etmiş olsaydı, bu süre onlara yeter artardı. Çünkü kulun olgun­luğu, ilim kuvvetiyle amel kuvvetinin olgunluğuna bağlıdır. Bunlar da iman ile salih ameldir. Nitekim kul, kendi nefsini olgunlaştırmaya muhtaç olduğu gibi, başkasını da olgunlaştır­maya muhtaçtır. Bu da hakkı tavsiye ve sabrı tavsiye etmesidir. Bunların aslı, esası ve temeli de sabırdır.

Kaynak:

İbn Kayyum El Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler,İnsan Yay.

Bu dünyada insanın karşılaştığı şeyler İki kısımdır.

Birinci kısım, İnsanın nefsinin ve nevasının arzu ve isteklerine uygun olanlardır.

Diğeri, bunlara zıd olanlardır.

Buna göre in­san her iki kısımda da sabra muhtaçtır. İnsanın arzu ve istek­lerine uygun olanlar, sıhhat, selamet, mevki ve mal gibi tatlı ve mubah olan şeylerdir. İnsan bunlarda, bir çok sebepten do­layı daha çok sabra muhtaçtır.

Birincisi, İnsan, makam, mevki ve mal gibi şeylere meyledip de aldanmamalidır. Aksi takdirde bunlar onu zemm olunan gurura, azgınlığa ve şımarıklığa sevkederler ki, Allah böyle kimseleri asla sevmez.

İkincisi, İnsan, herhangi bir şeye aşırı derecede düşkün olmamalıdır. Aksi tak­dirde zıddına dönüşür. Bir kimse, aşırı derecede yer, İçer ve cinsi münasebette bulunursa, bunlar zıdlarına dönüşür de ye­meden, içmeden ve cinsi münasebetten mahrum kalabilir.

Üçüncüsü, insan, gerek bedenle İlgili, gerekse mal ile ilgili Al­lah’ın hakkını eda ederken sabretmeli, Allah’ın hakkını zayi etmemelidir. Aksi takdirde bütün nimetler elinden alınabilir.

Dördüncüsü, haramdan uzaklaşmaya sabretmeli, nefse her iste­diği verilmemelidir. Çünkü nefis insanı harama sülükler. Mu­bahlardan da nefsi mahrum etmemeli, aksi takdirde insanı fe­na yollara düşürebilir.

Kaynak:

İbn Kayyum El Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler,İnsan Yay.

Kulun şu gerçekleri bilmesi şartıdır; Al­lah Teala kulunu, fani olmayacak beka için, beraberinde zillet  ve hakaret bulunmayan izzet ve şeref için, içinde korku bulun­mayan emniyet için, yanında acı bulunmayan lezzet için, için­de eksiklik bulunmayan olgunluk için, beraberinde fakirlik bu­lunmayan zenginlik için yaratmıştır. Bekası çok çabuk geçen, izzet ile şerefi hakaret ile zilleti birbirine yakın olan, sonra izzet ile şerefi gidip yerlerini zillet ile hakarete bırakan dünya için yaratmamıştır. Emniyet ile korku beraber bulunup, sonra emniyeti gidip yerini korkuya bırakan bu dünyada imtihana tabi tutmuştur. Bu dünyanın zenginliği, lezzeti, ferahlığı, se­vinci ve nimeti zıdlarıyla karışık olarak bulunur. Sonra sahte zenginliği, lezzeti, ferahlığı, sevinci gider geride sadece fakirlik, acı, keder, üzüntü ve mahrumiyet kalır, insanların pek çoğu bu konuda yanıldilar. Çünkü gerçek nimeti, bekayı, izzet ve şerefi mülk ve saltanatı, mevkii ve makamı gerçek yerleri ol­mayan bu dünyada aradılar. Bunların asıl yerleri olan ahireti unuttular. Pek çokları dünyadan da istediklerini elde edemedi­ler. Bazıları istediklerini elde eder gibi oldularsa da fakat çok çabuk geçici olduğundan çok az istifade edebildiler.

Bütün peygamberler, İnsanları ebedi olan nimet ve cenne­te, devamlı olan mülk ve saltanata davet etmek için geldiler. Onların davetini kabul edenler, dünyada en lezzetli ve en hoş nimetlere nail olan hükümdarların hayatı gibi, hayat’sürdüler. Çünkü dünyada zahidlik (her türlü zevke karşı koyarak kendi­ni ibadet ve taata vermek) hazır bîr mülk ve saltanattır. Şey­tan, mümin kişinin zühdünü çekemeyerek ona ulaşamaması için var gücü ve kuvvetiyle çalışır. Zira şehvetine ve gazabına malik ve sahip olan mü’min, aklı ve dinî kuvvetlerini üstün kıtmış olduğundan gerçek hükümdardır. Çünkü bu mülkün sahibi, tam özgürlüğü elde etmiştir.

Şehvetinin ve gazabının em­ri altına girmiş olan hükümdar ise, gerçekten onların kölesi ol­muştur. O kimse, hükümdar kıyafetinde ama tam manasıyla itaatkar bir uşak olup, sahibi devesini yularından tutup iste­diği yere götürdüğü gibi şehvet ile gazap da onu istedikleri yere çeker. Dış görünüşü hükümdar, iç alemi köle olan kimse­nin elindeki nimetlere ve Öncesi lezzet ama sonu üzuntl ve hüsran olan şehvetlere göz dikenler aklanmışların ta kendile­ridir. Allah’ın tevfikine mazhar olan basiret sahibi ise, her şeyi baştan sonuna kadar inceden inceye düşünür ve hiçbir zaman sahte görünüşlere aldanmaz. Bu, Allah’ın kime dilerse ona ve­receği, bîr fazl-u inayetidir. Allah, büyük fazl-u kerem sahibi­dir.

Kaynak:

İbn Kayyum El Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler,İnsan Yay.

Kul, kendini yüce makama çeken kuvvete boyun eğerse, onu yüksek makamlardan layık olduğu yere çeker, aşağıya çe­ken kuvvete tâbi olursa, onu cehennemin en aşağı tabakaların­dan layık olduğu yere çeker.

Kul, kendisinin, yükseğe çeken kuvvetle mi yoksa aşağı çeken kuvvetle mi olduğunu bilmek isterse, bu alemde ruhu­nun nerede olduğuna baksın. Çünkü ruh, bedenden ayrılınca, dünyada iken kendisi çekici kuvvetlerden hangisi ile beraber idiyse, o tarafa gider. Çünkü kişi, tabiatı, aklı, cezası, ve mü­kafatı itibarıyla sevdiği ile beraberdir. Her insan, hangi şeye önem verirse, tabiatı onu o tarafa ve o tarafın ehline çeker. Her kişi kendisine münasip olana meyleder. Nitekim Allah Teala, «De ki, her biri kendi asli tabiatına göre hareket eder.» (isra/84) buyurmuştur. Yüce kimseler, zatlanyla; himmetleriyle, amelleriyle yüksek makamlara çekilirler. Kötü kimseler ise, en aşağı tabakalara çekilirler.

Kaynak:

İbn Kayyum El Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler

Şerefli bir kimse kendisine iyilik edene kötülük de bulunamaz. Ancak kötü kimseler kendilerine yapılan iyiliğe karşı kötülük­de bulunurlar. Buna göre Cenab-ı Hakk’ın ihsanını (iyiliğini) ve nimetini düşünerek, O’na karşı günah işlemekten haya edil­melidir. Allah’ın ihsanı ve nimetleri sana İnerken, senin gü­nahların O’na yükselmektedir. Bir melek Allah’ın ihsanını ve nimetlerini sana İndirirken diğer bir melek de senin günahla­rını O’na götürmektedir. İyiliğe karşı kötülük işlemek ne çir­kin bir şeydir.

Kaynak:

İbn Kayyum El Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler

Kaynak:

İbn Kayyum El Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler