Veheb demiştir ki:

“Bir abid Allah Teala’ya elli sene ibadet etti. Allah Teala, ona:

“ben seni af ve mağfiret ettim” diye bildirdi. O da:

“Ya Rabbi, benim için neyi mağfiret ettin, çünkü ben günah işlemedim” dedi.

Bunun üzerine Allah Teala, onun boynundaki bir damara emretti, o da çarpmaya başladı. O abid uyuyamadı, namaz kılamadı, sonra damarın çarpması durdu, o da uyudu. Sonra ona bir melek geldi, boynundaki damarın çarpmasından duyduğu acıyı ona şikayet etti Melek de ona dedi ki:

“Rabbin buyuruyor ki, senin elli sene yaptığın ibadet bu damarın sakin olmasına denktir.”

Kaynak:

İbn Kayyum Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler(İnsan yay.)

İbn Kayyum Cezviyye buyuruyor;

Şayet bir kimse, bütün yasakları terk etse, emredilmiş iman, bu terkedilmeye yakın olmadıkça yani yasakları terkederken iman bulunmadıkça Allah kimseye yasakları terketmesinden dolayı sevab vermez.

Yine bir mü’min yasakları terkederken Allah için terk ettiğine niyet etmedikçe sevap kazanamaz.

Buna göre yasakların terkedilmesi taat ve kurbet olup sevap alınması emredilenlerin yapılmasına bağlıdır. Fakat emredilenlerin yapılmasının kurbet ve taat olması yasakların terkedilmesine bağlı değildir.

Şayet emredilenlerin kurbet ve taat olması yasakların terkedilmesine bağlı olsaydı, Allah Teala günah işleyenin taatını ebedi kabul etmezdi. Allah Teala günah işleyenin taatını kabul etmez demek batıl bir sözdür.

İbn Kayyum Cezviyye-Sabredenler ve Şükredenler